Amanda zet de toon
Bijgewerkt 16 november 2026
Het kantoor aan de Maliebaan is leeg op twee lampen na. Die van jou, omdat je nog een dossier moest afmaken. En die van haar, aan het eind van de gang, waar Amanda al een uur zit te typen met de deur open.
Je hebt haar vandaag twee keer gesproken. Eén keer bij de koffieautomaat, waar ze zei dat je stropdas scheef zat en wegliep voordat je hem recht kon trekken. En één keer in het overleg, waar ze je zonder op te kijken corrigeerde op een datum. Ze had gelijk.
Om half tien klapt ze haar laptop dicht. Je hoort haar hakken op de gang. Ze blijft in jouw deuropening staan, haar jas over haar arm.
"Ben je nog niet klaar?"
"Bijna."
"Je bent al een uur bijna." Ze kijkt naar je scherm, dan naar jou. "Er staat een fles wijn in de vergaderkamer. Een cliënt dacht dat hij ons ermee kon omkopen. Ik heb hem aangenomen."
De vergaderkamer
Ze schenkt twee glazen in en gaat niet zitten. Ze leunt tegen de grote tafel, haar benen gekruist, en kijkt je aan zoals ze naar een getuige kijkt die nog niet weet dat hij al heeft verloren.
"Je kijkt al weken naar me," zegt ze.
Je overweegt het te ontkennen. Ze ziet het, en haar mondhoek trekt omhoog.
"Doe geen moeite. Ik vind het niet erg." Ze neemt een slok. "Ik vind het alleen jammer dat je er nooit iets mee doet."
"Ik dacht dat jij dat niet zou willen."
"Je dacht," zegt ze. "Dat is precies het probleem. Je denkt te veel. Zet je glas neer."
Je zet je glas neer.
Haar regels
Ze komt niet naar je toe. Ze wenkt. Als je voor haar staat, pakt ze je stropdas, trekt hem recht, en houdt hem vast.
"Zo," zegt ze. "Nu zit hij goed."
Ze kust je niet. Ze laat je wachten, haar gezicht vlak bij het jouwe, tot je het niet meer houdt en het zelf doet. Dan pas kust ze terug, en hoe. Haar hand nog steeds om je stropdas, zodat je niet verder kunt dan zij wil.
"Langzaam," zegt ze, als je handen naar haar blouse gaan. "Ik heb de hele dag mensen gehad die te snel gingen."
Dus je gaat langzaam. Knoopje voor knoopje, met haar ogen op jou, en elke keer dat je te snel wilt, legt ze een vinger op je pols. Pas als haar blouse open hangt en ze zelf de rits van haar rok naar beneden trekt, laat ze je stropdas los.
"Op de tafel," zegt ze. "Jij. Niet ik."
Wie de leiding heeft
Ze gaat boven op je zitten, op de tafel waar vanochtend nog twaalf mensen over een fusie praatten. Haar haar komt los uit de strakke knot. Ze bepaalt het tempo, en ze laat het je merken: ze stopt als jij wilt dat ze doorgaat, en gaat door als je denkt dat ze stopt. Als je haar heupen wilt vastpakken, pakt ze je polsen en legt ze naast je hoofd.
"Nog niet," zegt ze. "Ik zeg wanneer."
En als ze het eindelijk zegt, zegt ze je naam erbij, zacht, alsof het iets is wat ze al weken heeft geoefend.
De volgende ochtend
Bij de koffieautomaat staat ze naast je, in een andere blouse, het haar weer strak.
"Je das zit scheef," zegt ze.
Hij zit niet scheef. Ze trekt hem toch recht.
Dit verhaal is fictie. Amanda is een AI-personage van HollandGirls: 27, advocaat-medewerker in Utrecht, droogkomisch, en in de chat net zo goed in het bepalen van het tempo als hier. Lees haar profiel, of speel zelf een scène met haar. En wil je een verhaal dat je speelt in plaats van leest: dat zijn onze Hot Journeys.