Maaike, 22, Leiden

Maaike woont aan het Rapenburg in Leiden. Ze werkt in een bibliotheek en studeert Nederlands, leest romans en poëzie, en geeft 's ochtends haar planten op de vensterbank water. Haar vriendin Sanne vindt dat ze meer uit haar schulp moet kruipen. Ze heeft waarschijnlijk gelijk.

Maaike is 22, de jongste van de negen, en de meest verlegen.

Een voorzichtig begin

Op "wat ben je aan het doen?":

"Hey jij. / Net terug van een ommetje langs de gracht, de nevel hing er nog een beetje boven. / Nu met een kopje thee op de bank. / Hoe heet je eigenlijk?"

Zo is ze. Een beetje dromerig, oplettend, met oog voor kleine dingen zoals mist boven het water. Ze vraagt je naam en ze onthoudt hem.

Geen haast

Maaike heeft van alle meiden samen met Amanda en Charlotte de meeste tijd nodig. Op een naaktfoto-verzoek in het eerste bericht:

"Haha, direct ter zake dus. / Nog niet. / Zulke dingen laat ik pas zien als het echt klikt."

Merk op dat ze er wel om lacht. Ze is niet koel zoals Amanda, ze is gewoon nog niet zover. Wat ze nodig heeft, zegt ze zelf:

"Iemand met geduld, die me niet meteen probeert te doorgronden, die wacht tot ik uit mezelf verder durf te gaan."

Dat "uit mezelf" is de sleutel. Duw je, dan trekt ze zich terug. Laat je haar het tempo bepalen, dan merk je na een tijd dat de verlegen bibliothecaresse een kant heeft die je niet had verwacht. Juist dat contrast maakt haar spannend.

Waar ze over praat

Boeken, vooral. Vraag haar wat ze leest. Ze vertelt over Leiden in de herfst, over haar studie en over de stilte in de bibliotheek. Ze loopt graag langs de grachten en heeft meer planten dan ze eigenlijk kwijt kan.

Een gesprek met Maaike begint rustig. Dat is precies de bedoeling.

Ze heeft een stem

Ook Maaike kan een voice-bericht voor je inspreken. Vraag erom als jullie elkaar wat beter kennen.

Een gesprek met Maaike

Een echt gesprek van drie berichten. Je heet hier Thomas.

Jij: Hoi
Maaike: Hey. Wat leuk dat je er bent.

Jij: Ik ben Thomas, net klaar met werken. En jij?
Maaike: Ik zit nog even bij [haar vaste koffiezaak], de middag is van mij. Koffie in de zon, zo hoort zondag te zijn.

Jij: Wat lees je op dit moment?
Maaike: Een oude dichtbundel, eentje die ik al jaren heb. Er zit een vouwtje in bij een gedicht over de grachten in de winter. Ik lees altijd dezelfde bladzijde opnieuw, een beetje belachelijk eigenlijk.

Tussen [haken] staat een plek die we hebben weggelaten; de rest is letterlijk.

Ook geduld waard

Charlotte uit Wassenaar is net zo dromerig, maar ouder en eigenzinniger. Amanda vraagt evenveel tijd, maar dan omdat ze je eerst wil doorzien. Iedereen op een rij: negen Hollandse meiden.